Mahalle derneğinin kermes toplantısından eve dönerken not defterine bakıyorsun: dört yeni görev var. afişi sen hazırlayacaksın, gönüllü listesini sen arayacaksın, fırıncıyla bağış için sen konuşacaksın, bir de toplantıda kırılıp erken çıkan üyenin gönlünü sen alacaksın. Hiçbirini sana kimse zorla vermedi; hepsine sen “ben hallederim” dedin. Aklın her masada yeni bir olasılık görüyor, insanlarla bir arada olmak seni canlandırıyor ve kimsenin hayal kırıklığına uğramasını istemiyorsun. Merak, sosyal enerji ve sıcaklık yan yana gelince etrafında kendiliğinden bir topluluk oluşuyor. İşleri bitirebiliyorsun, verdiğin sözlerin çoğu tutuluyor. Seni zorlayan bitirmek değil, kaç şeye birden evet dediğin ve o evetlerin ne kadarının aslında birini üzmemek için verildiği.
Okul aile birliğinin ilk toplantısında herkes birbirine yabancı. Yirmi dakika sonra iki veli sınıf gezisi için aynı işi paylaşmaya karar vermiş, sessiz bir baba ilk kez fikrini söylemiş, masada üç ayrı plan duruyor. Bunun ortasında hep sen varsın. Sen bir öneriyi anlatırken insanlar onun içinde kendilerine bir yer görüyor, çünkü sen fikri kurarken onları da hesaba katıyorsun. Kimin çekingen olduğunu, kimin kırgın geldiğini, kimin elinde fark edilmemiş bir beceri durduğunu erken görüyorsun ve ona uygun bir görev öneriyorsun. Olasılık görmekle insan görmek sende aynı anda çalışıyor: bir etkinliği değil, o etkinliği yapacak ekibi hayal ediyorsun. Üstelik ilham verip ortadan kaybolan biri değilsin; üstlendiğin işi çoğunlukla sonuna kadar götürüyorsun. İnsanlar bu yüzden ikinci toplantıya da geliyor.
Biri “bu yıl bahar şenliğini kim koordine eder?” diye sorduğunda odadaki sessizlik iki saniye sürüyor ve sen o iki saniyeye dayanamıyorsun. Elini kaldırıyorsun. Aynı hafta amatör voleybol takımının maç takvimini, bir arkadaşının yardım kampanyasının afişini ve derneğin yeni üyelerini karşılama işini de almışsın. Her birine ayrı ayrı evet demek mantıklıydı; toplamı haftana sığmıyor. Bu evetlerin altında iki şey var: yeni bir fikrin heyecanı ve birini ortada bırakma korkusu. Korku olanı daha sinsi, çünkü seni zor konuşmalardan da uzak tutuyor. Bir gönüllü işini yapmadığında onu uyarmak yerine eksiğini sessizce kendin kapatıyorsun; bütçenin yetmeyeceğini gördüğünde bunu toplantıda söylemek yerine son haftaya bırakıyorsun. Herkesin derdini dinliyorsun ama kendi yorgunluğunu listenin en altına yazıyorsun. Mesele dağınıklık değil; yük, sen fark etmeden sana akıyor.
Yanında duran insanlar bir şeyin parçası olduklarını hissediyor. Bir etkinliğe seni görmek için gelip sonra kendisi de gönüllü olan kaç kişi olduğunu sen bile saymamışsındır. Seni arayanların çoğu bir fikir için değil bir dert için arıyor, çünkü gerçekten dinlediğini biliyorlar. Bu çekimin öbür yüzü şu: herkes sana gelebildiği için sen kime gideceğini pek bilmiyorsun. Yanında en rahat ettiğin kişi, senden hiçbir şey istemeden “peki sen nasılsın?” diye soran.
Bu bölümler kişisel raporda yer alıyor: Stres altında · İlişkilerde · Çatışmada · İdeal partner · Kariyer yolların · Kariyer engelin · Bunu aşmak · Seni tüketen · Seni şarj eden · Temel iç çatışman · Çözmek · Bu örüntü nereden geliyor